جای خالی یک مجتمع تفریحی سربسته در استان بوشهر
فشارهای ناشی از زندگی شهری و مشکلات معیشتی پیرامون آن موجب افزایش اتفاقاتی می شود که از میزان توان روحی و روانی افراد جامعه می کاهد، کما اینکه این روند با توسعه ی جامعه ی امروزی روز به روز در حال افزایش است. بر این اساس شهروندان نیاز مبرمی به اختصاص اوقاتی برای فراغت ذهنی و جسمی خود می یابند و با حضور در مکان های تفریحی و فرهنگی (پارک، شهربازی، سینما، تئاتر و ...) اندکی از دغدغه های ذهنی خود را کاهش می دهند. بنابراین نمی توان نسبت به این نیاز ضروری زندگی بی تفاوت بود.
این که بگوییم «هر سال دریغ از پارسال» شاید مصداق خوبی برای به تصویر کشیدن برخی کمبودها و محرومیت هایی باشد که به نوعی هر ساله متوجه ی استان بوشهر است. بیان این نکته از آن جهت قابل اهمیت است که این کمبودها و محرومیت ها در جامعه ی کنونی اگر به روشی اصولی برطرف نشود، ممکن است به دنبال خود آثار مخرب روحی و روانی افراد جامعه را در پی داشته باشد. بوشهر به دلیل موقعیت جغرافیایی (از لحاظ وسعت و آب و هوا) در شرایطی است که مردم آن نیاز بیشتری به حضور در مکان های تفریحی و تفرجگاه ها احساس می کنند. این در حالی است که در استان مکان های تفریحی مناسب و کاربردی مانند پارک یا شهربازی بسیار اندک و به تعداد انگشت شماری است که این وضعیت به دور از استاندارد سرانه ی فضای سبز و فضاهای تفریحی برای هر شهروند بوشهری است. شاید در نظر مسئولان فضای سبز استان وجود پارک های محله ای برای این منظور کافی باشد اما باید توجه داشت قرار گرفتن تجهیزات و وسایل بازی و کاربردی مانند نیمکت، تجهیزات ورزشی (بدمینتون، پینگ پونگ، والیبال، و....) می تواند نیاز تفریحی و گردشگری افراد را در سنین مختلف تأمین کند؛ در غیر این صورت این به اصطلاح پارک! تنها به فضایی سبز و غیرقابل استفاده تبدیل می شود.
در طول سال برای برخی افراد که درگیر کسب و کار، تحصیل و یا دیگر فعالیت های روزمره ی زندگی هستند، چنان مشغولیت های فکری به وجود می آید که تنها اوقات فراغت خود را برای تفریح و تفرج به همراه خانواده در ایام تعطیلات نوروزی می دانند و به همین منظور برای آن برنامه ریزی هایی صورت می دهند؛ اگر امکان سفر برایشان مهیا باشد، به مکان های دورتر از محل اسکان خود و یا به سفرهای سیاحتی، زیارتی می روند و از امکانات تفریحی آن جا بهره می برند و اگر این امکان برایشان میسر نباشد، قاعدتاً در همان شهر و دیار خود از امکانات تفریحی و فرهنگی آن استفاده می کنند. اما دریغا! اگر این امکانات تفریحی در شهرشان وجود نداشته باشد یا اگر به ظاهر باشد، مختص سن آنان و در وضعیت مطلوبی برای استفاده نباشد!
مصداق عینی این معضل در شهر بوشهر برای همگان کاملاً مشهود است! از زمانی که به یاد دارم شهر بوشهر تنها دارای یک پارک شادی در مکان مشخصی بود که در دو سه سال اخیر به دلایلی مکانش تغییر یافت و در جایی دیگر با وسعت کمتری قرار گرفت که امکانات تفریحی اش هم به چند وسیله برای استفاده ی کودکان محدود می شود و شاید بتوان گفت تنها برای «خالی نبودن عریضه»، همین چند وسیله را هم به راه انداخته اند! که در طول سال به نظرم به کار همین ایام نوروز بخورد! وگرنه در زمستان با وجود سرمایی که از روی دریا می آید و یا تابستان در آن هوای گرم و شرجی زده اش که نفس نای بالا آمدن ندارد، از سرسره بالا رفتن و پایین آمدن یا تاب خوردن از کشتی رافاعل نمی تواند روان خسته و کوفته مان را نسبت به مشکلات زندگی تعدیل دهد. بر این اساس در استان وجود یک مجتمع تفریحی سربسته که بتوان در تمام فصول خصوصاً در تابستان ها نیز از آن استفاده کرد، بسیار ضروری و البته شایسته ی نوجوانان، جوانان و سالخوردگان استان بوشهر است.
به صرف یک نظر شخصی می توان اذعان داشت همراه با پیشرفت زندگی شهری و ساخت و سازها دل مردگی و افسردگی روز به روز در میان جوانان و نوجوانان بوشهری بیشتر مشهود خواهد شد و با ساخت مکان های تفریحی و تفرجگاه های کاربردی مناسب و بنا به موقعیت و نیاز شهروندان می توان از بروز بسیاری مشکلات و کاستی های روحی و روانی کاست.
به نظر منصفانه نیست که مسئولان و تصمیم گیران استان به صرف کوچک بودن وسعت استان بوشهر و یا بهانه هایی ناشی از کمبود اعتبار به این نیاز شهری اهمیت چندانی ندهند. چرا که تفریح و تفرج مردم ارتباط تنگاتنگی با فرهنگ، آداب و رسوم و اقتصاد آنان دارند. هر اندازه که به این نیاز خانواده ها پاسخ داده شود، جامعه ای شاد و به دنبالش پویا خواهیم داشت. تامین این نیاز در زندگی شهری تنها حول محور کاری یک نهاد نیست بلکه تمام ادارات و ارگان ها باید به فکر باشند.
